لِقَوْمٍ يَعْلَمُونَ ؛ اگر مشركان توبه كنند و نماز بخوانند و زكات بدهند ، برادران دينى شما هستند و ما ( اين ) آيات را براى گروه دانايان شرح مىدهيم » . 12 . « وَ إِنْ نَكَثُوا أَيْمانَهُمْ مِنْ بَعْدِ عَهْدِهِمْ وَطَعَنُوا فِى دِينِكُمْ فَقاتِلُوا أَئِمَّةَ الكُفْرِ إِنّهُمْ لا أَيْمانَ لَهُمْ لَعَلَّهُمْ يَنْتَهُونَ ؛ اگر ( مشركان ) پس از قرارداد پيمان‌هاى خود را شكستند و بر دين شما طعنه زدند ، با آنها كه پيشوايان كفرند نبرد كنيد ، شايد ( از رفتار خود ) دست بردارند » . در سال ششم هجرت ، پيامبر صلى الله عليه و آله و ياران او تصميم گرفتند كه به زيارت خانه خدا بروند . چون سفر آنان در ماه‌هاى حرام ، اتفاق افتاد از اين نظر گمان نمىكردند كه قريش از ورود آنان به مكه جلوگيرى كنند ؛ زيرا جنگ در ماه‌هاى حرام در ميان اعراب اكيداً ممنوع بود و تمام افراد با كمال آزادى حق داشتند در ماه‌هاى حرام در مكه و كليهء بازارهاى تجارى شركت نمايند . در آغاز ماه ذىقعده پيامبر گرامى صلى الله عليه و آله با گروهى از مهاجران و انصار از مدينه بيرون آمدند ، در حالى كه شترانى براى قربانى همراه داشتند و براى عمره احرام بسته بودند و هيچ سلاحى جز شمشير ، كه حمل آن در سفر رسم عرب بود ، همراه خود نداشتند و هدف اين بود كه قريش مطمئن باشند كه پيامبر قصد پيكار ندارد . با اين همه ، قريش تصميم گرفتند كه از ورود مسلمانان به مكه جلوگيرى كنند ؛ از اين رو ، سواران قريش از مكه بيرون آمده و در « ذىطوى » فرود آمدند ، تا راه را بر مسلمانان ببندند ، در اين موقع قافله پيامبر اكرم نيز در « عسفان » ( دهكده‌اى در ده منزلى مكه ) به منظور استراحت توقف كرده بود . پيامبر در « عسفان » از تصميم قريش پرسيد مردى از بنىكعب پاسخ داد و گفت : آنان از عزيمت تو سخت عصبانى هستند و به هر قيمتى تمام شود از ورود تو به مكه